طرفین به فیصله دادن مسئله از طریق مباهله آماده شدند و قرار شد که فردا همگی برای مباهله حاضر شوند.

پیامبر فقط چهار نفر از بستگان خود را انتخاب کرد: علی بن ابی طالب(ع) و فاطمه و حسن و حسین، زیرا میان مسلمانان افرادی پاک¬تر و با ایمان¬تر از آنان وجود نداشت. او فاصلة منزل تا نقطه¬ای را که قرار بود در آن جا مراسم مباهله انجام بگیرد، با وضع خاصی طی نمود. در حالی که حسین را در آغوش و دست حسن را گرفته بود و فاطمه به دنبال پیامبر و علی(ع) پشت سر پیامبر حرکت می¬کردند، به راه افتادند. سران نجران پیش از آن که با پیامبر رو به رو شوند، به یکدیگر گفتند: اگر دیدید که محمد افسران و سربازان خود را به میدان مباهله آورد و شکوه مادی و قدرت ظاهری خود را نشان داد، در این صورت او فردی غیر صادق است و اعتمادی به نبوت او نخواهد بود، ولی اگر با فرزندان و جگر گوشه-های خود به میدان آمد، بدانید که او راستگو است. در این حال دیدند که پیامبر با حالت خضوع و خشوع هویدا شد.
اسقف نجران گفت: من چهره¬ هایی را می¬بینم که اگر دست به نفرین و دعا بردارند، بزرگترین کوه¬ها را از جا می¬کند. هرگز صحیح نیست ما با این قیافه¬های نورانی و با این افراد با فضلیت مباهله نماییم، زیرا بعید نیست که همة ما نابود شویم. ممکن است دامنة عذاب گسترش پیدا کند و همة مسیحیان جهان را بگیرد و در روی زمین یک مسیحی باقی نماند.
آنان تقاضای ترک مباهله نمودند و با پیامبر قرار داد صلح امضاء نمودند.(2)

پی¬نوشت¬ها:
(1). آل عمران (3) آیة 61.
(2). جعفر سبحانی، فروغ ابدیت، ج 2، ص 812، با تلخیص؛ قاموس قرآن، ج 1، مادة بهل.