سوال :

آیا از نحوه ی بیعت مردان با امیرالمؤمنین علی ( علیه السلام ) آگاهی دارید ؟

پاسخ :

پیامبر ( صلی اللَّه علیه و آله ) ضمن سخنرانی وعده داده بودند که پس از پایان سخنرانی از شما بیعت خواهم گرفت، آنجا که فرمودند :

بدانید که من بعد از پایان خطابه ام شما را به دست دادن با من بعنوان بیعت با او و اقرار به او، و بعد از من به دست دادن با خود او فرا می خوانم. بدانید که من با خدا بیعت کرده ام و علی با من بیعت کرده است، و من از جانب خداوند برای او از شما بیعت می گیرم .
بیعت غدیر به معنای التزام و پیمان وفاداری به ولایت دوازده امام معصوم ( علیهم السلام ) بود، و محتوای آن ضمن سخنرانی حضرت تعیین شده بود، و مردم
بصورت لسانی به آن اقرار کرده بودند. برای آنکه رسمیت مسئله محکم تر شود، و آن جمعیت انبوه بتوانند مراسم بیعت را بطور منظم و برنامه ریزی شده ای
انجام دهند، پیامبر صلی اللَّه علیه و آله پس از پایان سخنرانی دستور دادند تا دو خیمه برپا شود. یکی از خیمه ها را مخصوص خود قرار دادند و در آن جلوس
فرمودند، و به امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) دستور دادند تا در خیمه ی دیگر جلوس نماید، و امر کردند تا مردم جمع شوند .
پس از آن مردم دسته دسته در خیمه ی پیامبر ( صلی اللَّه علیه و آله ) حضور می یافتند و با آن حضرت دست بیعت می دادند و تبریک و تهنیت می گفتند. سپس
در خیمه ی مخصوص امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) حاضر می شدند و بعنوان امام و خلیفه ی بعد از پیامبرشان با آن حضرت دست بیعت می دادند و پیمان وفاداری می بستند، و بعنوان « امیرالمؤمنین » بر او سلام می کردند، و این مقام والا را تبریک می گفتند . برنامه ی بیعت تا سه روز ادامه داشت، و این مدت را حضرت در غدیر اقامت داشتند، و برنامه چنان حساب شده بود که همه ی مردم در آن شرکت کردند . از کسانی که در غدیر با امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) بیعت نمودند همانهایی بودند که زودتر از همه آن را شکستند و پیش از همه پیمان خود را زیر پا گذاشتند و بعد از پیامبر ( صلی اللَّه علیه و آله ی) کی پس از دیگری رو در روی امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) ایستادند . جالب اینکه عمر بعد از بیعت این کلمات را بر زبان می راند :

« افتخار برایت باد، گوارایت باد ای پسر ابی طالب، خوشا به حالت ای اباالحسن ، اکنون مولای من و مولای هر مرد و زن مؤمنی شده ای ! از آن جالب تر اینکه پس از امر پیامبر ( صلی اللَّه علیه و آله ) همه ی مردم بدون چون و چرا با امیرالمؤمنین ( علیه السلام ) بیعت می کردند، ولی ابوبکر و عمر گفتند : آیا این امر از طرف خداوند است یا از طرف رسولش ( یعنی: از جانب خود می گویی ) ؟ »

حضرت فرمود : از طرف خدا و رسولش است. آیا چنین مسئله ی بزرگی بدون امر خداوند می شود ؟ و نیز فرمود :

« آری حق است از طرف خدا و رسولش که علی امیرالمؤمنین است . »

پی نوشت :

بحارالأنوار : ج 21 ص 387 ، ج 28 ص 90 ، ج 37 ص 127 و 166 .

الغدیر : ج 1 ص 58 و 274 .

عوالم : ج 153 ص 42 و 60 و 65 و 134 و 136 و 194 و 195 و 203 و 205 .